Debaty sejmoweXVIII Kadencja

Interpelacja w sprawie konieczności uzdrowienia sytuacji własnościowej, organizacyjnej i finansowej w branży cukrowniczej

   Szanowny Panie Premierze! Na podstawie art. 118 Regulaminu Sejmu RP zawiadamiam, że sytuacja własnościowa, organizacyjna i finansowa w branży cukrowniczej zapowiada katastrofę polskich interesów gospodarczych w tej dziedzinie. Polskie interesy gospodarcze nie znajdują się bowiem w centrum uwagi rządu, lecz ideologiczne zasady ortodoksyjnego liberalizmu ekonomicznego. W ww. branży istnieje od kilku lat kryzys finansowo-organizacyjny, wynikający z błędnie zaplanowanej koncepcji prywatyzacyjnej, która ma doprowadzić do konwersji własnościowej przemysłu cukrowniczego, polegającej na zastąpieniu własności kapitału polskiego własnością zagraniczną, dla której zaprogramowano rolę ˝zbawcy˝ sztucznie (środkami polityczno-administracyjnymi) doprowadzonego do kryzsu finansowego krajowego cukrownictwa. Taki efekt, który jest zapowiadany w kołach związanych z Ministerstwem Skarbu, będzie empirycznie dowodzić, co można obecnie wykazać teoretycznie, że koncepcja restrukturyzacyjna realizowana w przemyśle cukrowniczym jest z gruntu nietrafna i szkodliwa. Nie inspirowała jej bowiem postawa ˝dobrego gospodarza˝, lecz postawa ortodoksyjnego ideologa liberalnego.    Nie uwzględnia ona strategicznego znaczenia przemysłu cukrowniczego dla polskiej suwerenności gospodarczej. Jest oparta na błędnym założeniu o słabości kapitałowej branży cukrowniczej w Polsce i fetyszyzowaniu kapitału finansowego. Błędność tych założeń bierze się z fałszywej oceny kapitału produkcyjnego w cukrownictwie polskim w ostatniej dekadzie XX wieku, które jest konkurencyjne w stosunku do siostrzanych branż na zachodzie i wschodzie kontynentu. Błędnie zostały ocenione również potencjalne możliwości krajowego cukrownictwa w Polsce w dziedzinie akumulacji finansowej.    Kapitał zagraniczny, który na międzynarodowych rynkach finansowych znajduje się w nadmiarze w stosunku do efektywnego popytu, powinien służyć dobru Polski i pomyślności jej obywateli. A więc powinien budować nowe miejsca pracy w Polsce albo kredytować polskie inicjatywy inwestycyjne w tej dziedzinie. Zamiast takiej pozytywnej roli kapitału zagranicznego w Polsce rząd RP, wbrew obowiązkom konstytucyjnym, nałożonym nań w art. 151 Konstytucji RP, tworzy warunki prawno-organizacyjne do wykupywania polskiej własności w gospodarce, a w szczególności w przemyśle cukrowniczym. W związku z tym uprzejmie zapytuję:    1. Kiedy zostanie zrealizowany program uzdrowienia katastrofalnej sytuacji w cukrownictwie polskim, która jest rezultatem błędnego systemu cenotwórstwa w cukrownictwie (ceny skupu buraków cukrowych i ceny zbytu cukru w cukrowniach)? System cenotwórstwa oraz system holdingów uniemożliwia aktualnie generowanie akumulacji w tej dziedzinie. A wiadomo, że branża ta należy tradycyjnie do dziedzin gospodarki o wysokiej stopie akumulacji. Cukrownictwo było zawsze bardzo dochodową gałęzią gospodarki i jest nią nadal. Trzeba więc było dużej przemyślności i złej woli niektórych polskich polityków gospodarczych, którzy w interesie zagranicznych koncernów cukrowniczych doprowadzili polski przemysł cukrowniczy do obecnego stadium kryzysowego.    2. Kiedy rząd przygotuje projekt ustawy o konsolidacji organizacyjnej cukrownictwa przez skoncentrowanie spółek cukrowniczych w dwóch (lub w jednym) państwowych koncernach menedżerskich, tak jak to uczyniono w zachodnioeuropejskich przemysłach cukrowniczych, które dzięki koncentracji spółek w koncernach reprezentują dużą siłę finansową, a nie dlatego że są to koncerny prywatne? Kiedy zostaną udostępnione producentom buraka cukrowego akcje spółek cukrowych?    3. Kiedy rząd w interesie tych wartości, na wierność których przysięgał przed Sejmem (art. 151 Konstytucji RP), zrewiduje swoją dotychczasową politykę szkodzącą interesom ojczyzny, bo prowadzi ona do utraty suwerenności gospodarczej i jest sprzeczna z zasadą pomyślności obywateli, na rzecz których ma pracować rząd. Polityka restrukturyzacyjna rządu zamienia pracowników cukrowni w bezrobotnych, a plantatorów buraka cukrowego w bankrutów.    4. Czy rząd nie zna alarmujących sygnałów w tych sprawach, zamieszczanych także w wysokonakładowej prasie? Załączam kserokopię ze ˝Słowa Polskiego˝ (Wrocław, 12 stycznia 1999 r.).*)    Poseł Janusz Dobrosz    Wrocław, dnia 22 marca 1999 r.