Debaty sejmoweXVIII Kadencja

Interpelacja w sprawie planów rozformowania 8. Dywizji Obrony Wybrzeża oraz zasad działania ministra obrony narodowej w zakresie rekonwersji kadry zawodowej i pracowników wojska przewidywanych do zwolnienia

   Panie Ministrze! W ramach programu zmian organizacyjnych w siłach zbrojnych RP w latach 2001-2006 do końca br. ma nastąpić m.in. rozformowanie 8. Dywizji Obrony Wybrzeża. Decyzja ta została przedstawiona kadrze dywizji po dorocznej odprawie kierowniczej kadry Wojsk Lądowych przeprowadzonej w grudniu ub. r. przez dowódcę wojsk lądowych gen. dyw. Edwarda Pietrzyka. Decyzja ta odbiła się szerokim echem w garnizonach dywizji.    Z prezentowanych mi do tej pory jako członkowi sejmowej komisji obrony materiałów wynika, że 8. DOW była jedynym obok 12. DZ związkiem taktycznym odpowiadającym za obronę granic RP wzdłuż całego wybrzeża Morza Bałtyckiego. Odgrywa ona nie tylko ważną rolę w systemie obronnym, ale także na trwałe wpisała się w życie ziemi koszalińskiej i słupskiej. Również jako ważny pracodawca w rejonie dotkniętym szczególnie wysokim bezrobociem.    Trzy lata temu dokonano rozformowania 2. DZ z dowództwem w Szczecinku a znacząca część kadry tej dywizji otrzymała propozycje przejścia właśnie do 8. DOW z zapewnieniem, że jest to właściwy wybór dla kontynuowania zawodowej kariery. Dla liczącej się grupy kadry, która podjęła takie decyzje, oznaczało to zmianę miejsca zamieszkania, koszty finansowe, a także rodzinne.    Planowane właśnie rozformowanie 8. DOW, nawet przy pozostawieniu mocno zredukowanej brygady zmechanizowanej w Słupsku, prowadzi do utraty pracy przez bardzo liczną rzeszę kadry i pracowników wojska. Decyzja ta jest sprzeczna z wieloma zapewnieniami, jakie czynili na spotkaniach z kadrą tej dywizji poprzedni minister ON i dowódca wojsk lądowych. Oznacza ona utratę pracy i gwałtowny napływ licznej grupy bezrobotnych na wyjątkowo ubogi rynek pracy. W opinii kadry i pracowników 8. DOW decyzja ta jest również przykładem braku czytelnej wizji przeobrażeń organizacyjnych w wojskach lądowych.    Ponieważ rozformowanie dywizji wywoła poważne następstwa społeczne, spotka się ze zdecydowaną krytyką władz regionu, wywołuje ogromne niezadowolenie kadry i pracowników wojska, a także firm, dla których jednostki 8. DOW były atrakcyjnym rynkiem pracy i zbytu, proszę pana ministra o odpowiedź na następujące pytania.    - Jakie względy operacyjne, uwarunkowania wojskowe legły u podstaw rozformowania 8. DOW?    - Czy w ramach planowania finansowo-budżetowego i działalności służbowej na 2001 r. dowództwo wojsk lądowych zaplanowało środki (w jakiej wysokości) na działalność rekonwersyjną w 8. DOW?    - Jakie konkretne zamierzenia podjęte zostaną dla zapewnienia godnego przejścia kadry i pracowników 8. DOW, zwłaszcza kadry nieposiadającej wysługi uprawniającej do emerytury, do innych jednostek wojskowych?    - Czy i jakie przedsięwzięcia podejmuje Ministerstwo Obrony Narodowej i dowództwo wojsk lądowych dla przygotowania kadry do rozpoczęcia nowego etapu życia, po wdrożeniu tak głębokiej redukcji sił lądowych?    - Dlaczego w ramach Programu przebudowy sił zbrojnych nie można przygotować kompleksowych informacji dla kadry i pracowników wojska z jednostek planowanych do rozformowania o działaniach, jakie zamierza podjąć resort ON dla przygotowania ich do zakończenia służby (pracy) w resorcie ON?    Wyrażam głębokie zdziwienie, że planowane zmiany reorganizacyjne nie są koordynowane z wydatkami finansowymi czynionymi przez MON i DWL, czego przykładem jest prowadzenie w jednostkach 8 DOW przewidzianych do rozformowania poważnych prac remontowych i modernizacyjnych w 2000 r. na sumę przekraczającą 2 mln zł.    Proszę również pana ministra o przedstawienie szczegółowego terminowego harmonogramu rozformowania dowództwa i jednostek 8 DOW.    Ponieważ w trakcie rozmów z kadrą jednostek i pododdziałów obrony przeciwlotniczej 8. DOW przedstawiono mi informację o planowanym przeniesieniu części kadry do pułku przeciwlotniczego w Jeleniej Górze, proszę pana ministra o informację, jakimi zasobami mieszkaniowymi i internatowymi dysponuje resort ON dla zapewnienia godnych warunków służby kadry i życia rodzin wojskowych w nowym garnizonie.    Panie Ministrze! Wyrażam szacunek dla podejmowanych przez pana działań mających na celu stworzenie nowoczesnego modelu sił zbrojnych. Z niepokojem jednak obserwuję fatalny, szkodliwy społecznie, obieg informacji w siłach zbrojnych, zwłaszcza wojskach lądowych, którego celem powinno być dokładne wyjaśnienie kadrze i pracownikom czekających ich zmian. Skutkuje on społecznym rozgoryczeniem oraz podważa autorytet kierowniczej kadry resortu, zwłaszcza w sytuacji sprzecznych w krótkim odstępie czasu wypowiedzi osób zajmujących kierownicze stanowiska w MON i dowództwie wojsk lądowych.    Panie Ministrze! Pod koniec 2000 r. z funduszy wydzielonych przez MON liczna grupa kadry otrzymała nagrody i zapomogi pieniężne jako wyraz uznania dla sumiennej służby wojskowej.    W kierowanych do mnie jako posła na Sejm RP listach podniesiono wielokrotnie problem nierównomierności i wysokości nagród, ze szczególnym wskazaniem na bardzo wysokie nagrody kadry służącej w dowództwie wojsk lądowych. Z uzyskanych wiarygodnych informacji wynika, że adiutanci w DWL (w stopniu chorążych) otrzymują nagrody wyższe od dowódców batalionów wojsk operacyjnych, oficerów sztabów czy wykładowców uczelni wojskowych. Taka praktyka oraz co najmniej wątpliwe systematyczne otrzymywanie przez wąską grupę pracowników DWL zapomóg pieniężnych jest w mojej ocenie przykładem wyalienowania wysokich instytucji sztabowych oraz braku szacunku dla kadry wykonującej najcięższe zadania bojowe i służbowe. Nie do przyjęcia jest zwłaszcza przyznawanie zapomóg w sytuacji posiadania przez wspieraną finansowo kadrę i pracowników DWL luksusowych samochodów.    Mam świadomość, że pan minister nie jest w stanie tak daleko sięgnąć z analizą działań podległych panu dowódców, będę jednak zobowiązany za rozważenie tego sygnału w działalności służbowej.    Poseł Jan Sieńko    Warszawa, dnia 11 stycznia 2001 r.